Sizal

Sizal jest naturalnym włóknem roślinnym pozyskiwanym z liści agawy sizalowej (Agave sisalana), pochodzącej pierwotnie z Meksyku i Ameryki Środkowej, a jego nazwa „sizal” pochodzi od portu Sisal w Meksyku, z którego w XIX wieku eksportowano włókno agawy na cały świat. Z tego powodu europejscy kupcy zaczęli utożsamiać nazwę portu z samym materiałem.

Obecnie uprawy tej rośliny prowadzone są również w Brazylii, Tanzanii, Kenii oraz na Madagaskarze. Sizal jest jednym z najbardziej znanych włókien roślinnych wykorzystywanych do produkcji lin, sznurów, mat oraz wyrobów dekoracyjnych.

Sizal charakteryzuje się:

• dużą sztywnością i twardością,
• wysoką wytrzymałością na rozciąganie (choć mniejszą niż włókna syntetyczne),
• chropowatą powierzchnią włókien,
• naturalnym kolorem – od beżowego po jasnożółty,
• zdolnością do dobrego wiązania i utrzymywania węzłów.

Włókno sizalowe uzyskuje się poprzez ręczne lub mechaniczne oddzielanie włókien od miąższu liści, następnie suszenie i czyszczenie.

Zastosowanie włókien sizalowych

Sizal stosuje się zarówno w przemyśle, jak i w życiu codziennym:

• lina i sznury – tradycyjne sizalowe liny wykorzystywane były w rolnictwie, przemyśle i transporcie,
• wyroby domowe – maty, dywany, worki, szczotki,
• dekoracje i rękodzieło – ozdoby naturalne, elementy aranżacyjne,
• przemysł papierniczy – dodatek do produkcji papieru o wysokiej wytrzymałości.

W porównaniu do juty, sizal jest twardszy i bardziej szorstki, dzięki czemu lepiej sprawdza się w produktach wymagających wyższej odporności mechanicznej. Jest jednak mniej elastyczny od konopi i szybciej ulega degradacji w kontakcie z wodą.

Zalety:

• naturalne pochodzenie,
• wysoka przyczepność węzłów,
• sztywność i odporność na ścieranie,
• biodegradowalność.

Wady:

• podatność na działanie wilgoci (pęcznienie, gnicie),
• mniejsza trwałość w porównaniu z włóknami syntetycznymi,
• ograniczona odporność na promieniowanie UV.